elsqbgenderusr
Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
μενού

Νεανική παραβατικότητα και σχολείο

Η βία ,με διάφορες μορφές ,εκφράζεται στην οικογένεια, στο σχολείο και στην κοινωνία, είτε με εμφανείς τρόπους, είτε χωρίς να είναι ορατή, και τραυματίζει συναισθήματα, μειώνει την προσωπικότητα και τις περισσότερες φορές σφραγίζει τους ανθρώπους για όλη τους τη ζωή.

 

   Τα παιδιά που εμφανίζουν επιθετικότητα είναι συνήθως αρνητικά, ανυπάκουα ,παρουσιάζουν αντιδραστική και προκλητική συμπεριφορά, τόσο προς τα μέλη της οικογένειας τους, όσο και προς το διδακτικό προσωπικό του σχολείου τους. Αυτή η αντιδραστική και επιθετική τους συμπεριφορά δημιουργεί προβλήματα στις σχέσεις τους με την οικογένεια, το σχολείο, τους συνομήλικους τους, αλλά και στα ίδια τα παιδιά, αφού δεν έχουν τη δυνατότητα να μάθουν ποιες είναι οι κοινωνικά αποδεκτές συμπεριφορές, οι οποίες θα τους βοηθήσουν στο μέλλον να ενταχθούν ομαλά στο κοινωνικό σύνολο. Στις περισσότερες περιπτώσεις αυτή η επιθετική συμπεριφορά εξακολουθεί να υπάρχει και στην ενήλικη τους ζωή.

 

Οι βασικότερες κατηγορίες αδικημάτων που διαπράττουν οι ανήλικοι, κυρίως έφηβοι, είναι σωματικές βλάβες, αδικήματα κατά της ιδιοκτησίας (κλοπές και «κλοπές χρήσης» δικύκλων ή αυτοκινήτων) και παραβάσεις ειδικών ποινικών νόμων (ως επί τω πλείστον παραβάσεις του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας)

 

     Γενικά, η παραβατική δράση έρχεται να ανακουφίσει τους εφήβους από ένα διαρκές άγχος και μια αδιέξοδη ανησυχία.

Προσπαθούν μέσα από την ομάδα που συμμετέχουν ως μέλη να εκπληρώσουν αβίωτα συναισθήματα, όπως συναισθήματα δύναμης και ανωτερότητας, εκτίμηση και αναγνώριση. Ουσιαστικά, τα κίνητρα αυτά δεν διαφέρουν από τα κίνητρα που ωθούν έναν έφηβο ομαλά ενταγμένο στην κοινωνία να ενταχθεί στο ασφαλές πλαίσιο μιας ομάδας.

Στην περίπτωση, όμως, του εφήβου με παραβατική συμπεριφορά, τα κίνητρά του έχουν τραφεί από αισθήματα ματαίωσης και απογοήτευσης του παρελθόντος και είναι πολύ περισσότερο έντονα και επιτακτικά, ίσως και βίαια. Έτσι, η πλήρης ενσωμάτωση των ανηλίκων σε μια συμμορία, χωρίς κανένα διαχωρισμό ανάμεσα στην ατομική και τη συλλογική δράση τής ομάδας, υπονομεύει την ψυχική, τη συναισθηματική και την πνευματική ωρίμανση και την κοινωνική αυτονομία τους στην πορεία τής ζωής τους.

Κατά συνέπεια, αρκούνται στο αντάλλαγμα που τους παρέχει η ομάδα και αυτό συνήθως συνίσταται στην πλήρη αποδοχή, την επιβράβευση, την ασφάλεια, τη δύναμη που μόνοι δεν θα μπορούσαν ποτέ να έχουν.

 

     Το  σημερινό σχολείο  είναι μια τεράστια αρένα ανταγωνισμού που συνθλίβει αυτούς που δεν μπορούν να ανταποκριθούν. Υπάρχουν παιδιά που το σχολικό περιβάλλον δεν τα βοηθά και δεν υπάρχει καμιά πρόνοια γι' αυτά.

 Το πρόβλημα παρουσιάζεται επίσης και με την ένταξη στην τάξη αλλόγλωσσων παιδιών, τα οποία δεν γνωρίζουν ή γνωρίζουν ελάχιστα την Ελληνική. Από τα παιδιά αυτά ζητάται να παρακολουθήσουν, να συμμετέχουν και να αναμειχθούν με το σύνολο, χωρίς να τους προσφέρονται οι συνθήκες που θα τους εντάξουν στο σχολείο.

Οι δάσκαλοι είναι σημαντικοί κοινωνικοποιητικοί φορείς για τους περισσότερους μαθητές τους και μπορούν να ασκήσουν θετική επίδραση στην αυτοεκτίμηση των μαθητών, συνεπώς, και στη σχολική τους επίδοση. Κυρίως, παίζουν καίριο ρόλο στην κοινωνικοποίηση του ανηλίκου ιδίως στην παιδική ηλικία. Αρκεί, ωστόσο, να αξιολογούν σωστά την προσωπικότητα του παιδιού, να σέβονται και να εμπιστεύονται το παιδί.

Επίσης, ο ίδιος ο δάσκαλος πρέπει να έχει αυτοπεποίθηση και σταθερότητα χαρακτήρα.

Συνολικά, ο τρόπος οργάνωσης του χώρου μάθησης σε συνδυασμό με το σχολικό κλίμα και το γενικότερο «οικοσύστημα» του σχολείου ως αυτόνομη κοινωνική ομάδα παίζουν σπουδαίο ρόλο στο σχηματισμό τού προτύπου για τον ανήλικο καθώς και στην συναισθηματική και την κοινωνική του ανάπτυξη

 

Ιδιαίτερα, η κατάρτιση των εκπαιδευτικών αφορά και στην πρόληψη, με βάση τις ακόλουθες εκπαιδευτικές αρχές:

 α) σε επίπεδο τάξης: δεν προκαλούμε τη βία, περιορίζουμε την ένταση και επιβάλλουμε όρια,

β) σε επίπεδο σχολείου: παρέχουμε ασφάλεια σε εκπαιδευτικούς και μαθητές, συζητάμε θέματα βίας μέσα από όλα τα μαθήματα και εξασκούμε τους νέους σε κοινωνικές δεξιότητες π.χ. αυτοεκτίμηση, εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, γνώση και ικανότητα έκφρασης των δικαιωμάτων τους, διαχείριση συγκινήσεων, πιέσεων κ.λπ. Οι εκπαιδευτικοί μεταδίδουν τις προσδοκίες τους στα παιδιά με άμεσους και έμμεσους τρόπους, όπως π.χ. λεκτικές συγκρούσεις, έπαινοι, αγνόηση κ.λπ.. Ωστόσο, απώτερος σκοπός τού εκπαιδευτικού λειτουργού θα πρέπει πάντοτε να παραμένει η τόνωση της προσωπικής αυτονομίας, της ελεύθερης επιλογής και η δημιουργία μιας υπεύθυνης συμπεριφοράς στα παιδιά (Fortin, 1998).

Επιπροσθέτως, ο δάσκαλος μπορεί να συμβάλει στην πρόληψη, αφού έχει τη δυνατότητα να κρίνει τη συμπεριφορά τού ανηλίκου, συνεκτιμώντας πολλά στοιχεία, ατομικά και οικογενειακά. Επιπλέον, τα σχολικά προγράμματα θα πρέπει να έχουν τέτοια πληρότητα, όσον αφορά στη στοχοθεσία τους, και να είναι με τέτοιο τρόπο δομημένα, ώστε να ικανοποιούν τις ανησυχίες και τα ενδιαφέροντα του μαθητή και να τον πείθουν πως αυτό που μεταβιβάζεται ως γνώση, κατά γνωστικό αλλά και βιωματικό τρόπο, έχει προοπτική και συγκεκριμένη χρησιμότητα. 

 

Κύλιση στην Αρχή