elsqbgenderusr
Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
μενού

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ-ΛΕΟ ΜΠΟΥΣΚΑΛΙΑ

Λεό Μπουσκάλια

Δεν είναι εύκολο να είναι κανείς διαφορετικός……

 

{reg}∆εν είναι εύκολο να είναι κανείς διαφορετικός, ιδίως όταν είναι παιδί .Η φυσική διαδικασία του µεγαλώµατος παρουσιάζει ήδη αρκετά προβλήµατα, τα οποία επιτείνονται αν ανακαλύψουµε ότι κατά τον ένα ή τον άλλο τρόπο αποκλίνουµε από το µέσο όρο.

        ∆εν υπάρχει αµφιβολία ότι η δική µου οικογένεια ήταν διαφορετική.Οι γονείς µου µιλούσαν λίγα αγγλικά και αυτά µε µια βαριά ιταλική προφορά. Το στυλ της ζωής µας ήταν ολοφάνερα διαφορετικό, ένα µικρό κοµµάτι Μεσογείου στις ακτές της Αµερικής. Τρώγαµε διαφορετικά εξωτικά φαγητά. Οι συζητήσεις µας ήταν πιό ζωντανές και οι φωνές µας λίγο πιό δυνατές.Οι κινήσεις µας πιό έντονες. Ο κόσµος στον οποίο ζούσαµε ήταν σίγουρα πιό ξένος.[…]

          Εκείνο τον καιρό ο πατέρας και η µητέρα,τους οποίους µέχρι τότε αγαπούσα χωρίς καµιά αµφισβήτηση,ξαφνικά µε ενοχλούσαν.Γιατί δεν µπορούσαν να είναι σαν τους άλλους γονείς; Γιατί µιλούσαν µε αυτή την απροκάλυπτη προφορά; Γιατί δεν µπορούσα να τρώω κορνφλέικς για πρωινό,αντί για φραντζολάκια και καφέ µε γάλα; Γιατί δεν µπορούσα να παίρνω µαζί µου για κολατσιό, φυστικοβούτυρο και σάντουιτς µε µαρµελάδα,αντί για καλαµαράκια;(«Μπλιάξ»,έλεγαν τα άλλα παιδιά, «ο Μπουσκάλια τρώει τα πόδια του χταποδιού»).∆εν υπήρχε κανένας τρόπος να γλιτώσω από το επώδυνο στίγµα να είµαι Ιταλός και γιός του Τούλιο και της Ρόζας Μπουσκάλια,ακόµη και το όνοµά µου έγινε πηγή στεναχώριας για µένα.

           Ήταν συνηθισµένο εκείνο τον καιρό να µας κολλάνε τις ταµπέλες «µακαρονάς»  και «µετανάστης». Ποτέ δεν ήµουν απολύτως σίγουρος για το τι σήµαιναν αυτές οι λέξεις,παρ’όλα αυτά ένιωθα το κεντρί τους. Πρωτόνιωσα αυτόν τον πόνο µια µέρα καθώς έφευγα από το σχολείο. Βρέθηκα ξαφνικά περικυκλωµένος από µια οµάδα παιδιών που µου φώναζαν αυτά τα λόγια. Ένα από αυτά τα παιδιά µου πέταξε ένα κέικ. Η κρέµα και η ζάχαρή του έσκασαν πάνω στο πρόσωπο,τα µαλλιά και τα ρούχα µου. «Βρωµοµετανάστη»,φώναζαν. Μου φάνηκε ότι πέρασε µια αιωνιότητα ώσπου να απελευθερωθώ από τον κύκλο τους, αφού είχα φάει αρκετές κλοτσιές και µπουνιές.[…]

Μόλις έφτασα σπίτι κλειδώθηκα στο µπάνιο για να µη µε δουν .∆εν µπορούσα ν’αντέξω την πιθανότητα να µε δουν οι γονείς µου σ’αυτήν την έξαλλη κατάσταση.[…]Τελικά ο πατέρας χτύπησε την πόρτα του µπάνιου. «Τι κάνεις εκεί µέσα, τι συµβαίνει;»,µε ρώτησε. Μόνο αφού εξάντλησε όλη του την ευγένεια και την πειθώ άνοιξα επιτέλους την πόρτα και τον άφησα να µπεί.

«Τι συνέβη;»,µε ρώτησε .Του εξήγησα. Τελείωσα την ιστορία και περίµενα. «Εντάξει», είπε ήσυχα, «έγινε και αυτό. Σε βρήκαν και σένα οι άνθρωποι που µας πληγώνουν και µας κάνουν να κλαίµε. ∆εν µας ξέρουν και όµως µας µισούν. Οι δειλοί, που κάνουν τους δυνατούς µόνο, όταν είναι πολλοί και τα βάζουν µαζί µας, γιατί ξέρουν ότι είµαστε λίγοι και δεν είµαστε σε θέση να τους αντιµετωπίσουµε. Ξέρω ότι σε πλήγωσαν αλλά αυτό που έγινε δεν είχε εσένα σαν στόχο. Εσύ απλώς έτυχε να βρίσκεσαι εκεί. Μπορούσε να συµβεί στον καθένα µας.»

«Μισώ που είµαι Ιταλός»,του εξοµολογήθηκα θυµωµένα , «θα ήθελα να είµαι ο,τιδήποτε άλλο!».

                 Ο πατέρας µου µε κράτησε σφιχτά και η φωνή του τώρα ήταν δυνατή και απειλητική. «Να µη σε ξανακούσω να το λες αυτό ποτέ! Έπρεπε να είσαι υπερήφανος γι’αυτό που είσαι. Σκέψου λιγάκι ότι η Αµερική ανακαλύφτηκε και πήρε το όνοµά της από έναν Ιταλό!Οι Ιταλοί κάνουν γλυκιά µουσική, τραγουδούν υπέροχα, ζωγραφίζουν τους ωραιότερους πίνακες,γράφουν αριστουργήµατα και κτίζουν όµορφα κτίρια. Πώς µπορεί να µην είσαι περήφανος που είσαι Ιταλός; Και είσαι ακόµη πιό τυχερός γιατί είσαι και Αµερικανός».

«Όµως όλα αυτά δεν τα ξέρουν οι άλλοι», του αντιµίλησα, «θα προτιµούσα να είµαι σαν όλους τους άλλους».

«Ε λοιπόν,δεν είσαι!Ο θεός δεν θέλησε να µας κάνει όλους ίδιους. Μας έκανε διαφορετικούς για να µπορεί ο καθένας να είναι ο εαυτός του. Ποτέ να µην φοβάσαι τις διαφορές. Η διαφορά είναι καλό. Θα σου άρεσε να είσαι σαν τα παιδιά που σ’έδειραν και σου φώναζαν αυτά τα πράγµατα; Θα σου άρεσε να κάνεις τους άλλους να υποφέρουν και να κλαίνε; ∆ε χαίρεσαι που διαφέρεις απ’αυτούς;» Θυµάµαι ότι το επιχείρηµά του µου είχε φανεί πολύ δυνατό,αλλά έµεινα σιωπηλός.

 «Λοιπόν θα σου άρεσε;»,επέµενε ο πατέρας µου, «θα ήθελες να είσαι σαν κι’αυτούς,σαν κι’αυτούς που σε πλήγωσαν;»

«Όχι»

«Τότε σκούπισε τα µάτια σου και να είσαι περήφανος γι’αυτό που είσαι».[…]

Βεβαίως ο πατέρας µου δεν έλυσε το πρόβληµα της µισαλλοδοξίας, εκείνο το ηλιόλουστο καλιφορνέζικο απόγευµα αλλά κάτι στη εξήγησή του, στη δύναµη και στην αποφασιστικότητά του ,συνέχισε πάντα να µε βοηθά να δω τη µισαλλοδοξία  και τις διακρίσεις όπως πραγµατικά είναι: ένα καταφύγιο για την αδυναµία και την άγνοια. Την παραδοχή και την κατανόηση την περιµένουµε από τους δυνατούς

 

Λεό Μπουσκάλια, "Ο πατέρας μου"

Κύλιση στην Αρχή