Πριν πολλά χρόνια, που ήμουν στην πέμπτη δημοτικού θυμάμαι ότι επί δυο τρεις μέρες ο δάσκαλος,

ο άγιος αυτός άνθρωπος, να είναι καλά, όπου και να ‘ναι, προσπαθούσε να μας εξηγήσει τη διαφορετικότητα, σε μία εποχή που αυτή η λέξη δεν υφίστατο καν. Προσπαθούσε να μας εξηγήσει πως όλοι είμαστε μοναδικοί, έχουμε κάποιο μειονέκτημα ή ελάττωμα, όπως και προτερήματα, ίσως και ένα στοιχείο που μας στοιχειώνει ίσως και πως αυτό θα μπορούσε να μετουσιωθεί σε κάτι όμορφο, σε κάτι που θα μας ξεχωρίζει από τους άλλους. Τον αγάπησα τότε το δάσκαλο πολύ. Δε μπορούσα όμως να καταλάβω τους λόγους που τον ώθησαν σε αυτή τη συζήτηση, σε αυτή την εμμονή για δυο τρεις μέρες συνεχόμενες στην τάξη… Έτσι λοιπόν μετά από κάποιες μέρες μας συγκέντρωσαν και μας μίλησαν για τη Δέσποινα, μία καινούργια μαθήτρια που θα έφτανε την επόμενη μέρα στο σχολείο.

Τότε τα πράγματα ήταν πρωτόγονα στην Ελλάδα. Αν κάποιος είχε ένα παιδάκι μεειδικές ανάγκες ή αυτισμό έπρεπε μόνος του να παλέψει με νύχια και με δόντια και κόντρα στις κοινωνικές προκαταλήψεις για να το επιβάλλει. Για να επιβάλλει το δικαίωμά του στη διαφορετικότητα, το δικαίωμα του στη ζωή. Η Μάνα.. Η Μάνα.. το πιο δυνατό ον στη φύση.. είχε να τα βάλει με δυνάμεις που σήμερα που ζούμε σε πολιτισμένες υποτίθεται κοινωνίες συνεχίζει να έρχεται αντιμέτωπη με τους κακούς δαίμονες της προκατάληψης …της αδιαφορίας, του αμοραλισμού…

Η Δέσποινα λοιπόν ήταν ένα παιδί με ειδικές ικανότητες. Ένα παιδί με αυτισμό. Κάθε ένας από εμάς είχαμε την υποχρέωση, σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς, για μία εβδομάδα να κάθεται μαζί της στην τάξη, να της γράφουμε τα μαθήματα και να τη βοηθούμε. Και η Μάνα, εκεί σε κάθε διάλλειμα, σε κάθε στιγμή, να την βοηθά, να καταβάλλει υπέρμετρες προσπάθειες ώστε η Δέσποινα να μην είναι μόνη.



Είχε φτάσει και η σειρά μου. Η σειρά για να καθίσω για μία εβδομάδα μαζί της.Διαμαρτυρήθηκα στη μητέρα μου, πως δεν ήθελα να καθίσω μαζί της και πως θέλω την φίλη μου, που ήδη καθόμουν και πως η Δέσποινα μυρίζει κάπως! Η Μάνα μουμεταμορφώθηκε σε κεραυνό. Με έβαλε κάτω και έκανε το παν για να μη ξαναμιλήσω έτσι. Για να μάθω να σέβομαι τη μυρωδιά του κάθε ανθρώπου, ειδικά του ανθρώπου που είχε ανάγκη από μένα. Τη μυρωδιά σήμερα του άστεγου, του φτωχού, του αναξιοπαθούντα. Η μυρωδιά της Δέσποινας είναι η μυρωδιά των ανθρώπων που έχουν φάει τρομακτικά χαστούκια στη ζωή τους, η μυρωδιά των παιδιών ενός κατώτερου Θεού. Η μυρωδιά όμως της δύναμης που αντιστέκεται και που μάχεται σε έναν αγώνα δύσκολο, σε έναν αγώνα που η κάθε Δέσποινα ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΓΕΙ ΝΙΚΗΤΡΙΑ.Από εκείνη τη μέρα η Δέσποινα για μένα ήταν η Δέσποινα φίλη. Ακόμα θυμάμαι τη μάνα της. Τι δύναμη, τι αγάπη, τί αυταπάρνηση διέθετε αυτή η γυναίκα. Δεν ξέρω… η γυναίκα που κάθε πρωί μέχρι το μεσημέρι καθόταν στο σχολείο. Η μάνα που στα διαλλείματα τη βοηθούσε να περπατήσει. Την τάιζε, που έπαιζε μαζί της, που κοιτούσε στα μάτια τα άλλα παιδιά για να έρθουν να παίξουν με τη Δέσποινα στο διάλειμμα, η μάνα όλων των μητέρων, σύμβολο αγώνα και προσπάθειας.

Η Δέσποινα είχε γενέθλια. Μας προσκάλεσε η μαμά της στο σπίτι. Δε θα ξεχάσω ποτέ τη χαρά που έκανε αυτό το παιδί μόλις μας είδε. Όσοι συμμαθητές μου δεν είχαν έρθει στο πάρτι της, δεν είναι τυχαίο, σήμερα έχουν εξελιχτεί σε αμοραλιστές, στους μεγαλύτερους ατομικιστές που γνωρίζω, σε άτομα τόσο μα τόσο ιδιοτελή που τελικά, ναι κάποια πράγματα φαίνονται από τότε που είσαι μικρός.. ίσως τότε φαίνονται όλα …Η Δέσποινα στα γενέθλια της γελούσε, πετούσε από τη χαρά της. Έπιασε το χέρι μου, το χέρι όλων μας και μας δίδαξε ανθρωπιά. Η Δέσποινα μπορεί να μη μπορούσε να μιλήσει καθαρά, μιλούσε όμως τη γλώσσα τη δική της, τη γλώσσα της καρδιάς, τη γλώσσα ενός ανθρώπου που έστω για μία στιγμή κατάλαβε πως εντάχθηκε σε αυτό που ονομάζουμε κοινωνία.

Πηγή:www.paidi.gr

 

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
Συνδεθείτε για να υποβάλετε σχόλια
Κύλιση στην Αρχή