Υπευθυνότητα είναι η υποχρέωση μας να ανταποκριθούμε στο καθήκον μας,η  υποχρέωση 

μας να λογοδοτούμε σε σχέση με αυτό που κάνουμε, λέμε ή εννοούμε.Η έννοια της υπευθυνότητας συνδέεται με την πραγματοποίηση αυτού για το οποίο έχουμε δεσμευτεί και με τη συνέπεια μας στις υποσχέσεις μας.

Μπορεί κάποιος να μας επαινέσει ή να μας τιμωρήσει για κάτι που κάνουμε ελεύθερα κι είναι επιλογή μας. Ας πούμε, δεν επαινούμε το παιδί μας γιατί μεγάλωσε, το καμαρώνουμε μόνο, ή, δεν τιμωρούμε το παιδί μας γιατί έχει υψηλή μυωπία και χρειάζεται γυαλιά.Λογοδοτούμε μόνο για ο,τι κάνουμε ελεύθερα και συνειδητά.

Αρα, όταν διδάσκουμε τα παιδιά μας υπευθυνότητα, τα διδάσκουμε και τα όρια των ελεύθερων επιλογών τους.Η συνειδητοποίηση της έννοιας του " πρέπει να κάνω κατι"  δεν είναι ανεξάρτητη απο την έννοια " μπορώ, έχω τη δυνατότητα να το κάνω;"  Διαφορετικά, δημιουργούμε παιδιά αγχώδη, που λογοδοτούν για τα πάντα ή, στο άλλο άκρο, παιδιά που είναι προσκολλημένα στα θέλω τους, που δεν σταματούν να ζητούν τα πάντα.

Η ελευθερία κι η υπευθυνότητα πρέπει να γίνονται από το παιδί αντιληπτές ως δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Από κοντά έρχονται  κι οι όροι"  αξιολόγηση και συνέπειες των πράξεων  μας", οι οποίοι δεν πρέπει να προκαλούν φόβο, αλλά να τους επιζητούν τα παιδιά που έχουν ολοκληρώσει τις δουλειές που τους έχουν ανατεθεί με επιτυχία.

Θετικό είναι:

  • να αναθέτουμε ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του κάθε παιδιού
  • να επαινούμε με λόγια το συνεπές παιδί
  • να το ανταμείβουμε, που και που , με υλική αποζημίωση
  • να του ζητάμε την ευθύνη για ο,τι του έχει ανατεθεί
  • να του δώσουμε να καταλάβει το βάρος της υποχρέωςης του και της ζημιάς που θα προκληθεί αν αυτό την παραμελήσει.

Αρνητικό είναι:

  • να ζητάμε περισσότερες ευθύνες απο αυτές που αντιστοιχούν στην ηλικία του παιδιού
  • να μην το επαινούμε για το μέρος της αποστολής που έφερε εις πέρας
  • να του ζητάμε να κάνει κάτι με χρηματικό αντάλλαγμα
  • να το λυπόμαστε και να μην το βάζουμε να λογοδοτήσει, αν θεωρούμε οτι με δική του υπαιτιότητα δεν τα κατάφερε.Ετσι ,δε θα βρεθεί ποτέ ενώπιον των ευθυνών του και θα συνηθίσει να μην κάνει ποτέ τίποτα.
  • να μην ανανεώνουμε την εμπιστοσύνη μας όταν το παιδί μας αποτύχει  να κάνει κάτι, αν και κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια. Οι παλιοί έλεγαν " αν δεν πάθεις, δεν θα μάθεις"

Το να πάρουν τα παιδιά μας αποφάσεις ανάλογες με την ηλικία τους , είναι μια μοναδική άσκηση για να κατανοήσουν την ελευθερία και την υπευθυνότητα, φτάνει εμείς να τα βοηθάμε να βλέπουνε τα υπέρ και τα κατά. Τους λέμε "εσύ αποφαςίζεις" για να δούμε πόσο είναι ικανά να ανεξαρτητοποιηθούν , αλλά είμαστε κι υποχρεωμένοι να τους λέμε " σε βοηθάω να αποφασίσεις" , όταν μπαίνει στη μέση η αναμενόμενη ,για την ηλικία τους ,αδεξιότητα.

Αν αποφασίζουμε πάντα εμείς για τα παιδιά μας, στο τέλος, θα έχουμε υπέροχα πουλιά κλεισμένα σε χρυσά κλουβιά.Αλλά, όταν ανοίξουμε κάποτε, κατ ανάγκη, την πόρτα του κλουβιού τους, θα τα φάει ο πρώτος ξύπνιος γάτος, αφού δεν θα έχουν ποτέ μάθει να πετάνε........

τα υπεύθυνα άτομα λένε:

  • ναι, εγώ το έκανα
  • το έκανα οσο καλύτερα μπορούσα
  • Λυπάμαι που σου προκάλεσα τόση αναστάτωση
  • Σε παρακαλώ, εγώ πρέπει να το κάνω , γιατί εγώ το ανέλαβα
  • Είμαι στη διάθεση σου, εγώ είμαι ο υπεύθυνος
  • Με συγχωρείς, σου ζητώ συγγνώμη

τα ανεύθυνα άτομα λένε:

  • Δε φταίω εγώ
  • Έγινε κατά λάθος
  • Δεν είναι δικό μου το φταίξιμο
  • Κανόνισε το όπως μπορείς
  • Εγώ τί σχέση έχω με όλα αυτά;
  • Αν με ρωτήσουν, θα αρνηθώ τα πάντα

 

Ολα τα φορτία είναι ένα βάρος: αντέχεις το βάρος ή παρατάς το φορτίο( παλιά παροιμία)

 

πηγή: " Μάθετε στα παιδιά σας 20 αξίες της ζωής", Εστέβε Πουχόλ Ι Πονς, εκδ. Αγκυρα

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
Συνδεθείτε για να υποβάλετε σχόλια
Κύλιση στην Αρχή