Παιδική εργασία (ποιήματα)

Οι μαθητές της Α΄ Γυμνασίου γράφουν ποιήματα για την παιδική εργασία.

 

Το μέλλον που ονειρεύομαι δεν πρέπει να είναι ίδιο

Με τις χαρές που ένα παιδί στερείται

 πουλώντας τις ελπίδες του στο δρόμο.

Το μέλλον που ονειρεύομαι είναι να μην

 πουλώ την παιδική μου ψυχή και

 σαν μεγαλώσω να μείνει αγνή όπως

 ονειρεύτηκα σαν παιδί.

Μακάρι να έμενα παιδί

με βλέμμα καθαρό γεμάτο από χρώματα

 ζωγραφισμένο, όχι με δάκρυα λύπης

 αλλά με το φως της χαράς.

Και ας μην έζησα τη ζωή μου διάφανη

και καθάρια σαν το νερό της πηγής

 που με το χέρι έριχνα στο πρόσωπό μου

 να φύγουν οι λάσπες του παιχνιδιού

 κι όχι της δουλειάς.

 

Γαρυφαλιά Μιχάκη

 

 

Η ΑΣΠΡΗ ΜΕΡΑ

 

Κοιτώ τριγύρω μου, όλα είναι φωτεινά.

Κανένα παιδί στους παγωμένους δρόμους.

Τα τζάκια αναβοσβήνουν σαν λαμπάκια

δίπλα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο.

 

Η μάνα μού χαμογελά και με χαιρετά

με ευλάβεια. Καταλαβαίνω πως είναι

χαρούμενη. Μάλλον θα φάμε απόψε.

Τα αδέρφια μου όλα παίζουν ευτυχισμένα,

καθισμένα σε κύκλο. Λάμπουν τα μάτια τους.

 

Χαίρονται παιχνίδι. Μα... κάτι μ’  ακουμπά.

Είναι υγρό και άοσμο, άγευστο και

άχρωμο. Είναι το κρύο και η βροχή, που

μου θυμίζουν πως η «άσπρη» μέρα που

ονειρεύομαι δεν θα εμφανιστεί στη

ζωή μου.

 

Λυδία Σταυρακάκη

 

 

Απ’  το πρωί ξεκινούσα, μόνος για το

μεροκάματο μες το ξεροβόρι με μάγουλα παγωμένα,

χέρια βρόμικα και μάτια κατακόκκινα.

Όλη μέρα στα χωράφια

έσκαβα σαν άντρας.

Όλοι με κοιτούσαν με συμπόνια,

αλλά κανείς δεν μου μιλούσε.

 

Γιάννης Μανιαδάκης

 

 

 

Δεν μπορώ άλλο. Κουράστηκα.

Δύο χρόνια στους δρόμους

πουλώντας μικροπράγματα. Δύο

χρόνια η ίδια κατάσταση. Τίποτα, τίποτα

δεν έχει αλλάξει. Κι ούτε

πρόκειται μάλλον. Μακάρι να ήμουν ο

τελευταίος

που ζει αυτό το

μαρτύριο.

 

Μιχάλης Δεμέτζος

 

 

ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΚΛΑΙΝΕ

 

 

Όταν οι άγγελοι κλαίνε το πρωί

είναι που εμείς τα παιδιά

δεν θα πάμε στα σχολειά.

Πέτρες θα σπάσουμε,

χαλιά θα φτιάξουμε

-παιδιά σκλάβοι.

Μόνο εμείς θα κλάψουμε...

 

Ελίζα Λουμάι

 

 

Μόνος στο σκοτάδι

τραγουδώ πηγαίνοντας

στο λατομείο

δίχως όνειρα.

Μόνος στη ζωή

φοβάμαι το κρύο

με πληγωμένα χέρια

αντιστέκομαι στα άχαρα καλοκαίρια.

 

Αλέξιος Τσαμπανάκης

 

 

 

ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ

 

 

Είναι σκοτάδι και οι σκιές

στον δρόμο μοιάζουν φοβερές.

Έχει κρύο τρομερό,

όμως να φύγω δεν μπορώ.

 

Είμαι μονάχα έξι χρονών

κι όμως στον δρόμο τριγυρνώ.

Θέλω να πάω στο σχολειό,

ν’  αρχίσω να χαμογελώ.

 

Θέλω καλύτερη ζωή,

μακριά απ’ του δρόμου τη βουή.

Έχω μονάχα μια ευχή:

να έρθει η μαμά μου να με βρει.

 

Γυρίζω σπίτι μου αργά,

δεν παίζω με τ’ άλλα παιδιά

ούτε μαθαίνω γράμματα,

δουλεύω απ’  τα χαράματα.

 

Απόψε θα ονειρευτώ

πως φεύγω μακριά από δω,

χορεύω, παίζω και γελώ

και τη ζωή μου αγαπώ.

 

Μαριάννα Βαρδαβά

 

 

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΩΝ ΦΑΝΑΡΙΩΝ

 

 

Ξημέρωσε. Η φωνή της μάνας ακούγεται

 από το διπλανό δωμάτιο. Πρέπει να

 σηκωθώ. Να πάω στη δουλειά. Χθες δεν πούλησα

τίποτα. Σήμερα πρέπει να δουλέψω

 παραπάνω. Έξω βρέχει. Κάνει κρύο. Εμένα

δεν με νοιάζει. Παίρνω τα χαρτομάντιλα

και φεύγω. Στέκομαι στα φανάρια. Η ώρα περνάει.

Νύχτωσε. Κι εγώ δεν πούλησα τίποτα. Φεύγω

απογοητευμένος. Ίσως αύριο

είναι καλύτερα.

 

Χρύσα Μαυροφόρου

 

 

ΤΟ ΦΤΩΧΟ ΚΟΡΙΤΣΙ

 

 

Έχω μεγαλώσει πια.

Όμως δουλεύω ακόμα στο

ίδιο τσαγκαράδικο από τα

πέντε μου χρόνια. Οι

γονείς μου έχουν πεθάνει,

γι’  αυτό αναγκάστηκα να

πάω εκεί. Φοβάμαι. Παίρνω

μόνο λίγα λεπτά κάθε μέρα.

Πρέπει να φύγω από δω.

 

Μια μέρα θα τα καταφέρω.

 

Λαμπρινή Μάγκου

 

 

 

Μεγάλωσα τώρα. Έκλεισα τα

επτά. Πρωί, η ώρα έξι.

Ξημερώματα. Σηκώθηκα.

Ώρα για δουλειά. Στα φανάρια.

Έξω στο κρύο. Πάλι δουλειά.

Προσπαθώ να πουλήσω όλο

και περισσότερα χαρτομάντιλα.

Αλλά τίποτα. Νύχτωσε τώρα. Κι

εγώ ακόμα με τα χαρτομάντιλα

στα χέρια.

 

Ονειρεύομαι ένα καλύτερο

ΑΥΡΙΟ.

 

Ακυλίνα Θεοδώρου

 

 

 

Το πρωί, όταν ξημερώσει με την αυγή,

με βάζουν να σκουπίσω την αυλή

χωρίς ολόκληρο το βράδυ

να καταφέρω να κλείσω μάτι,

αφού προσέχω το μωρό

να μην ξυπνήσει το αφεντικό.

 

Αφού με την αυλή σταματήσω,

το πάτωμα θα σφουγγαρίσω

ύστερα τη σάλα θα σκουπίσω

και την έπαυλη θα ξεσκονίσω.

Να μην ξεχάσω να μαγειρέψω

και το μωρό να θρέψω.

 

Το μεσημέρι πάω φαγητό να αγοράσω

γρήγορα γιατί θα πρέπει να το φτιάξω.

Το αφεντικό το θέλει αχνιστό,

αλλιώς με πιάνει απ’  τον λαιμό.

Κάποιες φορές μου στερεί και το νερό.

Άλλο εδώ μέσα δεν μπορώ.

 

Κάποιες φορές που έχει καλεσμένους

και τους θέλει ευχαριστημένους

με βάζει για όλους να μαγειρέψω

και κάποιες φορές για θέαμα να χορέψω.

Και ύστερα με κοροϊδεύουν σαν να ‘μαι χαζή

ενώ είμαι ένα –μόλις- εντεκάχρονο παιδί!

Γ. Π.

 

ΥΠΟΓΕΙΑ ΣΚΛΑΒΙΑ

 

 

Μένω κλειδωμένος εδώ και καιρό.

Δεν θα βγω από δω, γιατί το έξω είναι τρομακτικό.

Όποιος έβγαινε έξω ποτέ δεν γυρνούσε

κι ο φόβος μάς τρομοκρατούσε.

Είναι πολύ τρομακτικό να ακούς

την ηχώ των σφαιρών, αλλά και να βλέπεις

τα πρόσωπα των νεκρών.

Την ημέρα δεν πολυβγαίνω και τους ξένους τους αποφεύγω.

Στον πόλεμο δεν είσαι ποτέ ασφαλής, γιατί αν θα πας έξω

θα πυροβοληθείς.

Εδώ και καιρό μένω κάτω από το χωριό, να σκάβω και να

ψάχνω ένα ασφαλές μέρος να βρω.

Αν και είμαι μόνος μου και νιώθω μοναξιά, η πίστη για την πατρίδα

ποτέ δεν σταματά.

Τα όνειρά μου δεν βγήκαν αληθινά και οι ευχές μου

πετάνε μακριά.

Παρόλα αυτά, τα όνειρα δεν τα σταματώ, γιατί αυτά είναι το μόνο

μέρος που μπορώ να χαμογελώ.

 

Δημήτρης Γιαπιτζάκης

 

 

 

ΤΟ ΚΑΣΤΑΝΟ ΠΑΙΔΙ

 

 

Ένα καστανό παιδί

με δυο γαλάζια μάτια

προσπαθεί να κρυφτεί

απ’ του καιρού τα χνάρια.

 

Πείνα, δίψα, αγανάκτηση

νιώθει μέσα του βαθιά

και άλλα πράγματα

-που δεν ξέρω πώς να τα εκφράσω.

 

Γι’  αυτό αρκετά,

ως εδώ. Άλλο δεν μπορώ να ανεχτώ.

 

Η παιδική εργασία έπρεπε

να έχει λάβει τέλος εδώ και πολύ καιρό.

Μα πότε θα βάλουν μυαλό εδώ πάνω

σ’  αυτή τη γη;

 

Μα μόνο ένα ποίημα

είναι αυτό εδώ,

που για κάποιους δεν έχει νόημα απλό.

Και δεν λέω κάτι τόσο διαφορετικό...

 

Ένα τέλος κατανοητό

δίνω τώρα εδώ.

Μα σκεφτείτε και το καστανό παιδί

που κλαίει μέσα στη βροχή.

 

Έλλη Μπετείνη

 

 

 

Σαν παιδί έχω δικαιώματα πολλά.

Κι ένα απ’  αυτά είναι να μην

εργάζομαι. Δεν γίνεται να δουλεύω τόσο

σκληρά για το τίποτα. Αυτό είναι σκλαβιά!

Είμαι αναγκασμένο να δουλεύω για το

μερίδιό μου, αλλά εφόσον είμαι παιδί, έχω

κι εγώ δικαιώματα! Πρέπει να μορφωθώ,

να πληροφορούμαι, να πηγαίνω σχολείο. Ακόμα και

τώρα που σας μιλώ, είμαι στη δουλειά και εργάζομαι.

 

Μπάμπης Ψύλλος

 

 

 

 

 

ΠΑΙΔΙ ΜΟΝΑΧΟ

 

 

Παιδί μικρό είμαι εγώ

κουρασμένο και μοναχό.

Κανείς δεν με φροντίζει

και μόνο μου ζω.

 

Δουλεύω όλη την ημέρα

στον ήλιο και στον αέρα.

Ψωμί, νερό και φαγητό

ποτέ δεν έχω αρκετό.

 

Αγάπη, στοργή και καλοσύνη

ποτέ δεν παίρνω εγώ.

Χαρά κι ελπίδα τρέφω:

 

Το μέλλον μου το βλέπω

φωτεινό.

 

Ματίλντα Κλεισαρχάκη

 

 

Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ

 

 

Είναι πολύ σκληρή αυτή

 η εικόνα των παιδιών που αναγκάζονται

να κάνουν πράγματα για να επιβιώσουν αντί

να ασχοληθούν με την εκπαίδευσή τους

και τον καθαρό ρόλο της παιδικής τους ηλικίας.

Είναι πολύ δύσκολο αυτό που συμβαίνει γύρω μας ,

καθώς τα πράγματα και οι συνθήκες ζωής των παιδιών

δεν μπορούν να εξελιχθούν καλύτερα, για να

ζήσουν επιτέλους κι αυτά την ικανοποίηση

 μιας καλύτερης ζωής. Υπάρχουν προγράμματα για

την υποστήριξη αυτών των παιδιών και κάθε μέρα ευχόμαστε όλοι να

εκλείψει το φαινόμενο της εκμετάλλευσης.

 

Γιώργος Μάριος Μαυρής

 

Α, για δες εκεί,

είναι ένα μικρό παιδί.

Θέλει λίγη αγάπη και στοργή.

Μα άραγε πού θα τη βρει;

 

Όλη μέρα στη δουλειά, 

έχει προσηλωθεί.

Να βγάλει λεφτά θέλει

και όμορφα να ζει,

όπως όλα τα παιδιά!

 

Μια αγκαλιά γυρεύει,

αλλά και αντοχή, 

διότι εκεί που δουλεύει

θέλει μεγάλη προσοχή.

Γωγώ  Πρασιανάκη

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
Φασουλάκη Μαρία

Καθηγήτρια Φιλόλογος ,τοποθετήθηκε οργανικά στο 3ο Γυμνάσιο το σχολικό έτος 2011-2012.Μετατέθηκε στο καλλιτεχνικό Γυμνάσιο Ηρακλείου τον Ιούνιο 2017.

Συνδεθείτε για να υποβάλετε σχόλια

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΑΡΘΡΩΝ

« Αύγουστος 2017 »
Δευ Τρί Τετ Πέμ Παρ Σάβ Κυρ
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31      

VIDEO

 

Κύλιση στην Αρχή