"Το παιδί με τα σπίρτα" Τμήμα Α2

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΤΑ ΣΠΙΡΤΑ

Πεινάω! Κρυώνω!

Πάρτε ένα κουτάκι σπίρτα να με βοηθήσετε.

Οι άνθρωποι με βλέπουν και με αποφεύγουν.

Θα ήθελα να είχαμε ένα σπίτι με τζάκι και

να ζεσταινόμαστε. Να είχαμε πολύ φαγητό,

να τρώγαμε όλοι μαζί.

Μακάρι να μην υπήρχε πείνα και φτώχεια!

Ελπίζω ο κόσμος ν’ αλλάξει και

να γίνει καλύτερος.

Στέφανος Νεραντζούλης

 

Εποχή της υλιστικής κοινωνίας.

 Όλοι κυνηγούν το χρήμα! Ευγενικά συναισθήματα έχουν χαθεί.

 Κανείς δεν νοιάζεται για τον συνάνθρωπο του.

 Σε μια τόσο αδιάφορη και σκληρή κοινωνία

πώς να ζήσει μια άπορη οικογένεια, η οποία

θα έχει φόβο για τα παιδιά της

 που δεν θα ‘χουν τα βασικά; Πόνος και στεναχώρια

 για έναν οικογενειάρχη που μπορεί να προσφέρει

μόνο ένα ξεροκόμματο,

 για να φάνε τα παιδιά του! Η μόνη ελπίδα που τους μένει είναι πως

η λήθη θα έρθει γρηγορότερα...

 

Μαρία Σιδηροπούλου

Κάνει κρύο.

Αρχίζει να σκοτεινιάζει.

Φοβάμαι.

Άραγε θα πουλήσω ένα ακόμη πακέτο;

Μακάρι να είχα μια κουβέρτα.

Τα πόδια μου κρυώνουν.

Μακάρι να βρει η μαμά μια δουλειά.

Θέλω να παίξω.

Θέλω να πάω σχολείο.

Μάνος Λουκάκης

 

Σήμερα γίνομαι έξι. Ώρα να πάω

Στην πλατεία. Πρέπει να δουλέψω.

Εύχομαι να αντέξω κι αυτή τη μέρα.

Ο καιρός κρύωσε. Το σκοτάδι ήρθε.

Μακάρι να περάσει κι αυτή η νύχτα.

Παναγιώτης  Σγουρός

 

          Στο κρύο μες την παγωνιά                  

              μονάχο μου κρυώνω

          Αχ! να μπορούσα και εγώ

               σχολείο να πάω μόνο.

     

        Σ’ ένα σκαμνάκι κάθομαι

              τα σπίρτα μου πουλάω

       και βλέπω τ’ άλλα τα παιδιά

              και μέσα μου πονάω

 

        Τα βλέπω  μαζί με τους γονείς

                να ‘ναι περιποιημένα

        και με τις τσάντες του σχολειού

                να είναι φορτωμένα.

 

     Μακάρι να ‘χα χρήματα

              να πάω στο σχολείο

     να έχω ωραίο σπιτικό

               που να μην έχει κρύο

                                                                                 Ειρήνη Παπαζαχαριάκη

 

 

Μονάχος μου κάθομαι στην άκρη του δρόμου.

Τους περαστικούς κοιτάω. Βλέπω γονείς

και παιδιά μαζί να πηγαίνουν και

να ‘ρχονται στο σχολείο.

Κοιτάω τη μάνα μου. Βλέπω

στο βλέμμα της συμπόνια

κι ευχαρίστηση

που μεγάλωσα.

Μιχάλης Τουτουδάκης

 

 

 

Φόβο νιώθω μέσα μου,

Γιατί είναι σκοτεινά.

Αλλά ξέρω πως πρέπει

 να κάνω περήφανη τη μαμά.

 

Ξέρω ότι έχουμε ανάγκη από αρκετά,

γι’ αυτό θα δώσω

 τον καλύτερό μου εαυτό

για να πουλήσω πολλά.

 

Μια ευχή κάνω προς τον Θεό:

Ο κόσμος να ήταν γεμάτος αισιοδοξία

και να μην υπήρχε άλλη φτώχεια

και ειρωνεία.

Αλέσα Κατερίνα Μίτσελ

 

Είμαι ένα άπορο παιδί

Που η μάνα μου με αγαπά πολύ.

Μες τους δρόμους τριγυρνώ

Και δεν πηγαίνω στο σχολειό.

Αντί γι’ αυτό σπίρτα πουλώ

Μες το σκοτάδι και το κρύο το τσουχτερό.

Εύχομαι μια μέρα κι εγώ να βρω

Ένα σπίτι κι ένα πιάτο ζεστό φαγητό.

Αλεξάνδρα Μύαρη

 

Μεγάλος είμαι πια!

Δεν τα ‘χω ανάγκη αυτά.

Ψάχνω να βρω νερό.

 

Τα σπίρτα μου πουλώ

μες την παγερή νύχτα

ψάχνω να βρω φαγητό.

 

Η μάνα μου περήφανη,

περήφανος κι εγώ.

Το μόνο που θέλω είναι

να πάω σχολειό.

Χριστίνα Μάζη.

 

 

Ξυπνάω πρωί και βάζω τα καλά μου

αλλά μετά βλέπω πως είναι τα γενέθλια μου.

 Δεν μπορώ όμως να τα γιορτάσω. Είναι τέτοιοι οι καιροί

 και πρέπει να δουλέψω. Έτσι σηκώνομαι και σπίρτα πουλώ. 

Εμμανουήλ Ρουμπελάκης

 

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
Συνδεθείτε για να υποβάλετε σχόλια

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:

Κύλιση στην Αρχή